غزل از بهر غزالی

بگذار تا برای غــــــزالی، غـــــــــزل کنم

لب وا کنم به شعر و جهان را عسل کنم

یوسف چو رفت خاطر ما بس مشوش است

دیـــــوانهوار پــــــــیرهنــــــش را بغــــل کنم

من قانع از لبش به یکی بوسه بوده ام

حالا کــــجاست تا که حضوراً، دغل کنم!

م. کرمی "خرّم"

گچساران

20/1/95